Na dagen op het Uruguayaanse platteland ontvouwt zich een patroon. Of we nu op bezoek zijn bij een wijnboer, een olijfgaard of een traditionele estancia: telkens weer blijkt hoe sterk de band is tussen product, producent en plaats. En hoe krachtig het verhaal is dat daaruit voortkomt.
🍇 Altos de la Ballena; wijn met uitzicht
Bij Altos de la Ballena proeven we wijn op een heuvel met uitzicht over de oceaan. De naam verwijst naar de walvissen die hier langs de kust trekken. Het wijnhuis produceert op kleine schaal, met aandacht voor terroir en duurzaamheid. Een groot deel van de wijn wordt lokaal verkocht, maar er is ook export, zelfs naar Argentinië. Geen massaproduct, maar een merk dat zich onderscheidt door zijn herkomst, zijn karakter, zijn verhaal.
Tekst gaat verder onder de foto's
🫒 Olivos de las Ánimas; olie met een missie
’s Middags bezoeken we Olivos de las Ánimas, een olijfboerderij in dezelfde lijn: kwaliteitsgericht, transparant, gastvrij. De olie wordt gemaakt van Arbequina, Picual en Coratina olijven, binnen 24 uur geperst, koud verwerkt, duurzaam verpakt. Uruguay is nog een kleine speler op de wereldmarkt voor olijfolie, maar deze boerderij laat zien wat het verschil maakt: eerlijkheid, herkomst, en vertrouwen.
Het gesprek komt op het slechte imago dat olijfolie wereldwijd soms heeft. Door fraude, mislabeling, slechte persingen. Juist daardoor valt op hoe zorgvuldig hier gewerkt wordt. Alles klopt: het proces, het product, het etiket, de ontvangst. Dit is geen olie zonder gezicht. Dit is een olie met een boer, een plek en een belofte.
🐴 Een dag op de estancia
Onze laatste stop is een traditionele estancia, een boerderij van circa 100 hectare. Vleesvee, melkkoeien van het ras New Jersey, paarden, een moestuin, fruitbomen, zonnepanelen en eigen bronwater. Alles hier ademt zelfvoorzienendheid. Mario en Rebecca ontvangen ons hartelijk. De tafel staat al vol als we arriveren: olijven, brood, traditionele hapjes. Wat wij dachten dat de lunch was, blijkt nog maar het begin.
De eigenlijke maaltijd volgt later, bereid in Mario’s buitenoven. Rebecca sluit af met huisgemaakte taart, koffie en thee. Het leven lijkt hier traag maar is intens. Hun dochters zijn vandaag niet op de boerderij, want er zijn maar twee gasten. Maar als er tien mensen komen, helpen ze mee. Opleiden was een investering: het onderwijs mag dan gratis zijn, de toegang niet. Jarenlang huurde Rebecca doordeweeks een appartement in de stad om bij school te kunnen zijn met haar dochters.
Wat deze mensen verbindt met de boeren van eerder vandaag? Authenticiteit, veerkracht en gastvrijheid. Ze hebben niets te verbergen en alles om trots op te zijn.
Onze gids Juliette zegt het mooi: “Er zijn hier bijna geen dikke mensen. Waarom? We eten puur. We maken het zelf. En we bewegen omdat zelfvoorzienend leven arbeid vraagt.”
📍 Wat ik meeneem voor Nederland
Wat me als marketingadviseur opvalt: deze boeren snappen merkwaarde. Niet als marketingtruc, maar als overtuiging. Professionele etiketten. Sterke sociale media. Ontvangst op locatie. Ze bouwen aan vertrouwen, en dat vertrouwen proef je.
En ik denk aan Nederland. Aan 18 miljoen inwoners, aan korte ketens, aan consumenten die eerlijk willen eten maar vastzitten in het verhaal van het schap. Deze Uruguayaanse boeren laten zien hoe het ook kan. Hoe je jouw product kunt laden met identiteit, landschap en waarheid.
Dat verhaal wacht bij ons nog te worden verteld. En dat begint niet met reclame, maar met overtuiging.