We zijn weer thuis. Na ruim drie weken reizen, ontdekken en leren in Uruguay, kijken we terug op een bijzondere reis die ons op alle vlakken heeft verrijkt. Niet alleen met beelden en herinneringen, maar vooral met inzichten. Over een land dat anders is dan de onze én tegelijkertijd verrassend herkenbaar.
De afsluiting had niet symbolischer kunnen zijn: de sambaoptocht in Montevideo. Een bruisend feest waarin kleur, ritme en traditie samenkomen in de straten van de stad. Geen afstandelijke show, maar een warme viering van identiteit, gemeenschap en cultuur. Het was een feestelijke afsluiting die nog lang zal naklinken. Als dansers in beweging blijven terwijl de wagens worden afgebroken, dan weet je: dit is geen spektakel, dit is traditie in hartslag.
Maar ook buiten het feest ontdekten we het land. Op de estancia’s waar we verbleven, ontvingen boeren ons met open armen. We aten daar zoals ze zelf eten: puur, vers, van eigen land. Het brood, het vlees, de groenten, de kaas, de dulce de leche alles zelfgemaakt, met trots en vakmanschap. En pas als je thuis weer ergens achteloos een hap neemt, besef je hoeveel zout, suiker en ondefinieerbare stoffen er aan ons voedsel zijn toegevoegd. Eten uit Uruguay is eerlijk. Je proeft het, en je voelt het.
Wat we leerden, gaat verder dan alleen smaak. Uruguay laat zich samenvatten in zes economische pijlers:
- Vleesproductie: De backbone van de economie. Uitgestrekte graslanden vol koeien, kalveren en stieren. In het najaar verkocht, om gewichtsverlies in de winter te vermijden. Uruguay exporteert het grootste deel van zijn hoogwaardige vlees naar de VS en China.
- Zuivel en Conaprole: De slogan op het vliegveld loog er niet om: “Welcome to the land of milk.” Conaprole, de nationale zuivelcoöperatie, verwerkte in 2025 meer dan 1,6 miljard liter melk. De coöperatie verenigt duizenden boeren en is een sterke exportmotor binnen Latijns-Amerika.
- Softwaresector: Tussen het vee en de velden bloeit een verrassend moderne tak: softwareontwikkeling. Uruguay levert digitale diensten wereldwijd. Jong talent, goede infrastructuur en politieke stabiliteit maken het land aantrekkelijk voor techbedrijven.
- Toerisme: Vooral langs de kust en in het binnenland groeit de toeristische sector. Argentijnen en Brazilianen komen er al langer, maar steeds vaker vinden ook Europeanen de weg naar de rust, ruimte en gastvrijheid van Uruguay.
- Hout en cellulose: We hebben ze zélf geteld: honderden vrachtwagens vol boomstammen. Uruguay exporteert hout en cellulose wereldwijd. De sector is belangrijk, maar legt ook druk op de infrastructuur veel wegen raken zwaar beschadigd door het transport.
- Financiële stabiliteit: Uruguay is een veilige haven voor kapitaal uit de regio. Waar landen als Argentinië en Venezuela kampen met instabiliteit en inflatie, biedt Uruguay rust en rechtszekerheid. Dat trekt mensen, maar ook geld. Banken floreren, en wie hier zijn vermogen parkeert, doet dat met vertrouwen.
Toch is het geen sprookje. We zagen ook sloppenwijken, achterblijvende infrastructuur, jongeren die moeten verhuizen voor onderwijs. En we zagen de gevolgen van globalisering: McDonald’s aan de kust, dure winkels, buitenlandse kentekens, vastgoed van niet‑Uruguayanen. Uruguay leeft tussen authenticiteit en aanpassing, tussen traditie en modernisering. En het doet dat opvallend rustig.
Wat blijft hangen is het gevoel van ruimte. Ruimte in het landschap. In de samenleving. In gesprekken. Ruimte om te leven, en om te denken. Dat is misschien wel het meest waardevolle dat we meenemen. We danken alle mensen die ons onderweg hielpen, ontvingen, voedden en inspireerden. En we sluiten af met een Uruguayaanse les:
Eenvoud is geen tekort, maar een keuze. Dank u, Uruguay. Hasta luego.
#Wija