Bedank de Boer. Mooie woorden natuurlijk. Een compliment, een applaus, een avond waarop boeren eens nadrukkelijk in het zonnetje worden gezet.
Een poosje geleden ontving ik een bijzonder verzoek van een boerin.
We praten in Nederland al jaren over stikstof. Over normen, modellen, vergunningen, reductiepercentages en maatregelen.
Boeren demonstreren, natuurorganisaties maken zich zorgen, rechtszaken volgen elkaar op en ondertussen probeert de overheid nieuwe plannen te maken.
In mijn vorige column schreef ik hoe het voelt wanneer een landschap wordt weggegumd. Over beleid dat niet alleen bedrijven raakt, maar ook gezinnen, dorpen, cultuur en alles wat een platteland leefbaar maakt.
De vakantie zit erop en wij staan weer voor u klaar.
Van maandag 20 juli tot en met vrijdag 7 augustus zijn wij wegens de bouwvak gesloten. Vanaf maandag 10 augustus staan wij weer voor u klaar.
Leefbaar platteland gaat over meer dan landbouw alleen. Het gaat over gezinnen, dorpen, gemeenschappen, landschap, identiteit en toekomst. In deze blog schrijft Wija over stikstofbeleid, Natura 2000 en de impact van kabinetsplannen op het dagelijks leven in Drenthe.
Onze reis door Uruguay ligt alweer ruim drie maanden achter ons, maar de indruk is nog onverminderd sterk. Op de estancia’s waar we verbleven, ontvingen boeren ons met open armen. We aten daar zoals zij zelf eten: puur, vers, van eigen land. Het brood, het vlees, de groenten, de kaas, de dulce de leche; alles zelfgemaakt, met trots en vakmanschap.
In beleidsstukken over het landelijk gebied gaat het vaak over cijfers. Over hectares natuur, stikstofreductie, economische modellen en werkgelegenheid. Begrijpelijk, want beleid moet onderbouwd zijn.
Voor veel agrarische organisaties lijkt het najaar nog ver weg. Toch weten bestuurders van verenigingen, studieclubs en sectororganisaties dat juist in deze periode de eerste voorbereidingen beginnen.
In de podcast The Next Tony (28 oktober 2025) vertelt Janina van der Drift, oprichtster van Kalverliefde, openhartig over haar eerste vragen aan een melkveehouder.
We zijn weer thuis. Na ruim drie weken reizen, ontdekken en leren in Uruguay, kijken we terug op een bijzondere reis die ons op alle vlakken heeft verrijkt. Niet alleen met beelden en herinneringen, maar vooral met inzichten. Over een land dat anders is dan de onze én tegelijkertijd verrassend herkenbaar.
Langs de snelweg van het binnenland naar Montevideo schuift het landschap onder ons door. Eerst nog graslanden en koeien. Daarna, bij elke kilometer dichter naar de kust: bredere wegen, nieuwere auto’s, modernere borden. De sfeer verandert.
Na dagen op het Uruguayaanse platteland ontvouwt zich een patroon. Of we nu op bezoek zijn bij een wijnboer, een olijfgaard of een traditionele estancia: telkens weer blijkt hoe sterk de band is tussen product, producent en plaats. En hoe krachtig het verhaal is dat daaruit voortkomt.
We rijden te paard, samen met de boer, over zijn land.
Zondag 11 t/m maandag 12 januari – Estancia La Bendición
Na onze korte kennismaking met Montevideo. Kalm, ruim en ongehaast hebben we op vrijdag onze huurauto opgehaald en zijn we vertrokken richting het binnenland. De stad maakt plaats voor land. De rust, die in Montevideo al voelbaar was, wordt onderweg bijna tastbaar.
Maandag 5 januari 2026 – Nederland in de greep van sneeuw. Weercode geel en oranje. De overheid adviseert: werk thuis, ga niet de weg op. Schiphol annuleert honderden vluchten.
Al sinds 1993 brengt Wija verhalen tot leven.
Een nieuwe generatie ondernemers staat op. Ze combineren passie, innovatie en duurzaamheid met een ijzersterk verhaal.
Bij Wija Digital Marketing zijn wij trots om al jaren sponsor te zijn van de Stichting Norgermarkt Concours tijdens het Nationaal Tuigpaardenconcours. Dit jaar hebben wij de eer om de rubriek Fries Ras Tweespannen te ondersteunen.
Van 28 juli tot en met 15 augustus zijn wij gesloten in verband met de bouwvak.
Soms overvalt me een diep verdriet, gewoon als ik met mijn paard buiten aan het werk ben.
Niet om wat ik zie, maar om wat ik níet meer zie.
Toen ik klein was, speelden we buiten. Altijd. Het erf was ons speelterrein, de sloten onze grenzen, de hooiberg ons klimrek. We ravotten met de hond, aai(d)en kalfjes en klommen in bomen zonder ons druk te maken over valgevaar of vuile knieën. Fietsend naar school door wind, regen of zon – we kenden het niet anders. Mijn ouders noemden het ‘jeugd’, nu zou men het ‘resilience’ of ‘natuurlijke immuniteit’ noemen. Maar eerlijk gezegd: het was vooral heerlijk.
Na een lange, natte en koude winter trekt het voorjaar ons naar buiten. Mensen willen weer voelen, ruiken, zien – en proeven. Het gras is groener, de lucht ruikt fris, de zon warmt weer op. En met dat verlangen naar buiten groeit ook de behoefte aan écht eten. Aan smaak. Aan verhalen. Aan verbinding.
En laat dat nu precies zijn wat de boerderijwinkel te bieden heeft.