Zondag 11 t/m maandag 12 januari – Estancia La Bendición
De reis naar onze volgende locatie – een estancia aan de Río Negro – was letterlijk en figuurlijk een rit naar een andere wereld. Vanuit Carmelo reden we zo’n 280 kilometer het binnenland in. Het landschap veranderde langzaam: melkvee maakte plaats voor vleesvee, de weg werd ruiger, de stilte dieper.
⛰️ Een weg met hobbels, gaten en koeien
Naarmate we dichter bij onze bestemming kwamen, veranderde het asfalt in grind en daarna in iets wat geen officiële weg meer genoemd mocht worden. Grote gaten, veeroosters, koeien op de weg. We stapten zelfs uit om te overwegen of we de afslag wel moesten nemen. Maar de navigatie was duidelijk: dit is de enige route.
En toen, aan het eind van die hobbelige weg, stond er een man met twee honden. Hij wenkte ons. We waren er.
🐴 Paardrijden, zwemmen en een stukje hemel
We werden hartelijk ontvangen met koffie, huisgemaakte koekjes en taart. Niet in de oude treinwagons (die waren te warm), maar in de hoofdwoning, prachtig gelegen en sfeervol ingericht. Alles ademt eenvoud met karakter.
We gingen paardrijden – met bont op het zadel en de teugels in één hand, zoals hier gebruikelijk is. De paarden volgen hun eigen pad, en dat bleek al snel het beste ritme. Door het landschap, langs loslopende koeien, en zelfs door de rivier. De rust van het paard bepaalt de toon. Geen haast, wel richting.
Later bracht de eigenaar ons naar zijn privéstrand. Daar zwommen we midden in de rivier, tussen het riet, met uitzicht op eindeloze lucht. Het strand is nog in ontwikkeling, maar het potentieel is overduidelijk. Het is zeldzaam om zo’n plek te kunnen delen met een gastheer die je écht laat meebewegen in zijn wereld.
🐮 Vrij vee, vrij leven
Wat opvalt: de runderen lopen hier los. Koeien, kalveren, stieren – allemaal vrij op honderden hectares. Tijdens het paardrijden komen we ze tegen. Soms kijken ze even op, vaak lopen ze gewoon door. Er is ruimte. Er is ritme. En er is geen hek dat het leven tegenhoudt. Sommige koeien zwemmen zelfs. Niet als truc of toeval, maar als onderdeel van hun dag.
🌅 Leven met het land
’s Avonds een heerlijk diner, daarna slapen in een hemelbed onder een heldere sterrenhemel. De volgende ochtend staan we op bij zonsopgang, en maken een rit van 2,5 uur met de eigenaar en Klaas. Het landschap verandert per uur. Je voelt je klein, maar welkom.
Na de rit: een stevige lunch, en in de middag nog een vaartocht over de rivier. Uruguay laat zich hier van haar diepste kant zien – letterlijk én figuurlijk.
Reflectie
Wat we hier zien, is geen decor. Het is geen show. Dit is een manier van leven. Een ritme waarin mens, dier en natuur elkaar niet in de weg staan. Waar vrijheid geen slogan is, maar een vanzelfsprekendheid. Uruguay toont ons opnieuw: landbouw kan groot zijn zonder los te raken van de grond. En gastvrijheid is hier geen dienst, maar een levenshouding.